Bize gelişi buysa demek ki! Birçok kişinin severek içtiği, içmeden duramadığı, duraksamadan içemediği, içemeden.. -her neyse- kahvenin nereden geldiğini bir kaç yıl önce öğrendiğimde, zaten adımımı atmadığım, sağda solda mantar gibi biten meşhur yemen kahvecilerinin yemenliliklerinden bir kez daha şüphe duydum. Ana vatanı Etiyopya olan kahve ile Türkler'in tanışması Osmanlıların Yemen'i almasıyla gerçekleşmiş. Tabi bizden sonra da Avrupalılar tanışmış. Şimdi dünya üzerinde gitmediği yer kalmayan kahvenin tiryakisi olmasam da değişik bir şeyler içmiş olmak için arada içiyorum. Varsayılan kırk yıllık hatır süresi kahvenin türüne göre değişiklik gösteriyor mudur acaba? Oturup kahve içme imkanımız olsa da aklımıza gelmediğinden kahve içmediğimiz yakın dostlarımızla bu samimiyeti sürdürebilmek için bu ritüeli gerçekleştirmek şart mı? 3 yıl olmuştur her halde bu fotoğrafı çekeli. Dondurmalı kadayıftan sonra Kahve! Kahvenin sıradan bir fotoğrafı. Rengini k...
-Spoiler içerir.
Her zaman düşünmeye ihtiyaç duymadan yaptığımız şeyler, yabancısı olduğumuz ortamlarda nasıl çaba sarf ettiğimiz bir şey olabiliyor?
Martin yeni bir ortama girdiğinde yaşadığı şeyler bana üst satırdaki başlığı attırdı, yazının geri kalanın bununla bir ilgisi olmayabilir ama siz yine de bu soruyu bir düşünün :)
Bizi boğan şeylerin isteklerimizin imkansızlığı değil onu elde edebilme fırsatımız olmaması - ki o zaman yeni hedefler için çabalamak gerektiğini düşünürüm- ya da onu elde etmeye çalışma cesaretini kendimizde bulamamamız. Belki de bunu engelleyen başka bir güçtür. İşte Martin inancıyla, fikriyle, azmi ve sebatıyla kendi kaderini yazmıştı. Hayatının sonlarına doğru ise hedefini gerçekleştirmiş olmanın durgunluğunu yaşıyordu. Önem verilenin insanın düşüncelerinin değil alım gücünün olduğunu anladığında insanların samimiyetine karşı yaşadığı hayal kırıklığıdır belki de onu böyle hissizleştiren.
Yorumlar
Yorum Gönder